We hebben de hoogtemeters van 290 routes herzien: van 49.692 naar 26.033

MTB Zeeland stond bij ons op 236 klimmeters. Het hoogste en laagste punt van die route schelen achttien meter. Dat verschil was het moment waarop we onze eigen hoogtemeters niet meer vertrouwden — en toen we alle 290 routes narekenden, bleek het geen incident. Het totaal over de hele site ging van 49.692 naar 26.033 hoogtemeter: bijna de helft minder, en dat is geen afronding maar een andere manier van meten.

Wat er mis was: elke rimpel telt mee

De oude methode was de simpelste die er is: elk positief hoogteverschil tussen twee opeenvolgende GPS-punten bij elkaar optellen. Dat klinkt logisch, maar een GPS-hoogtemeting springt op een volkomen vlak stuk al een paar meter op en neer — ruis, geen reliëf. Rij je een kilometer kaarsrecht en gemiddeld vlak, dan telt die methode elke rimpel in die ruis mee als een klimmetje. Op een lange, vlakke route loopt dat op tot tientallen verzonnen hoogtemeters die er in het echt niet zijn.

Hoe Strava en Garmin het wél doen: hysterese

De oplossing heet hysterese, en het is dezelfde methode die Strava en Garmin gebruiken. Het idee: onthoud het laagste punt sinds de vorige top, en boek pas een klim zodra je daar minstens drie meter bovenuit komt. Een hobbel van twee meter — precies het soort ruis dat de oude methode meetelde — verdwijnt daarmee volledig, hoe vaak hij ook terugkomt. Een echte klim van dertig meter telt wél volledig mee, ook als hij in de praktijk uit tien kleine stapjes bestaat. Het verschil tussen ruis en reliëf zit 'm dus niet in hoe hoog een stukje is, maar of je na afloop ook weer voldoende bent gedaald voor de volgende telling begint.

De echte truc zat in de afstand, niet in de punten

Onze eerste poging middelde de hoogte over een vast aantal GPS-punten — bijvoorbeeld steeds negen achter elkaar. Dat werkte averechts, want GPS-punten staan per opname totaal verschillend uit elkaar: zo'n negen punten overspannen bij de ene route 8 meter en bij de andere 39. Dat is een demping van ±70 meter tegenover ±350 meter, en bij de tweede route veeg je daarmee echte hoogteverschillen gewoon weg. De Vlagheideberg — waar je met opzet rondjes over een heuvel rijdt — kwam er zo op 13 klimmeters uit.

De oplossing was dempen op afstand in plaats van op punten: elke 10 meter langs de route één hoogtewaarde bepalen, gedempt over een vaste straal van ±40 meter. Dat maakt de demping onafhankelijk van hoe dicht de ruwe GPS-punten toevallig staan. Met die methode staat de Vlagheideberg nu op 91 hoogtemeter, Vijlen — de zwaarste route van het netwerk — op 557, en het vrijwel platte Best Zuid op 10.

24 routes op 0 hoogtemeter, en dat is geen fout

Vierentwintig routes komen met deze methode op exact 0 hoogtemeter uit — polder en zeeklei, waar werkelijk niets te klimmen valt. MTB Milheeze is er een van: 3,3 km, 0 hm. Op de routepagina staat daar bewust "Vlak: op deze route valt vrijwel niets te klimmen" in plaats van "0 hm · 0,0 hm/km", want dat laatste oogt als een meetfout terwijl het gewoon een eerlijke beschrijving van het Nederlandse landschap is.

Wat dit betekent voor de klimbadges

De drempels van onze klimbadges (2000 / 5000 / 10.000 hm) zijn niet aangepast — ze zijn er alleen eerlijker op geworden. Met het oude, opgeblazen totaal van 49.692 hm had je zo'n dertien zware routes nodig voor de zwaarste badge. Met het echte totaal van 26.033 zijn dat er ongeveer vijfentwintig. Wie hem al had verdiend, verdiende hem dus ook echt.

De methode hierboven is precies wat er in onze berekening zit — geen vereenvoudigde uitleg voor de bühne. Vind je een route waar het hoogtemetercijfer naar je gevoel niet klopt, laat het ons weten via het contactformulier. We rekenen liever een keer te veel na dan dat er een verkeerd cijfer blijft staan.